Feliway

Termin ogólnie określający reakcje behawioralne o podłożu emocjonalnym, jak zagrożenie, obrona i atak.

Drapanie pazurami przednich łap, powierzchni pionowej lub poziomej. Może być to naturalne, czysto funkcjonalne zachowanie mające na celu zrzucenie stępionej wierzchniej powłoki pazurów i ćwiczenie aparatu pazura. Może być to także forma znakowania prowadząca do pozostawienia wizualnych i zapachowych sygnałów na drapanej powierzchni. Znakowanie drapaniem odbywa się zawsze w pozycji pionowej.

Zastosowanie syntetycznych analogów substancji chemicznych (produkowanych przez zwierzęta do komunikacji wewnątrzgatunkowej), w celach profilaktycznych lub w terapii zaburzeń zachowania.

Sygnały chemiczne produkowane przez zwierzęta do komunikacji wewnątrzgatunkowej.

Akt percepcji i przetwarzania informacji węchowych przez narząd lemieszowo-nosowy.

Fizjologiczna i behawioralna reakcja na przewidywane zagrożenie, realne lub wyobrażone.

Koty stosują specjalne sygnały zmieniające znaczenie ich zachowania. Zabawa mogłaby być odebrana jako agresja , gdyby nie metakomunikacja. Ważna jest postawa i wyraz pyszczka. Na przykład kot z otwartym pyszczkiem tak, że zęby są zasłonięte, przekrzywiając głowę na jedną stronę daje sygnał do zabawy.

Przesadna forma pielęgnacji futra, na skutek czego kot usuwa znaczne ilości włosów a nawet powoduje uszkodzenie skóry. Przyczynę takiego zachowania należy określać w każdym przypadku indywidualnie, ale często mają tu znaczenie zaburzenia emocjonalne takie jak lęk lub strach.

Dwie ślepo zakończone kieszonki usytuowane pomiędzy jamami ustną i nosową, do których dojście w postaci dwóch małych szczelin znajduje się między siekaczami.

Ocieranie się o innego osobnika. W kontekście socjologicznym jest to zachowanie asymetryczne i ukierunkowane, gdzie jeden z osobników jest jego inicjatorem, a drugi odbiorcą.

Pozostawianie moczu jako znacznika na powierzchniach pionowych. Kot przyjmuje zwykle charakterystyczną postawę stojącą i kieruje strumień moczu na powierzchnię tak, że pozostawiany jest on na wysokości nosa. W ten sposób sygnał może być odebrany przez inne koty.

Sekwencja zachowań związanych ze śledzeniem, chwytaniem i zabiciem potencjalnej ofiary.

Pozostawianie moczu jako znacznika na powierzchni poziomej. Kot zwykle przyjmuje pozycję kucającą i pozostawia na powierzchni niewielką ilość moczu.

Pozostawianie kału jako znacznika na powierzchniach poziomych. Kot nie próbuje zakryć odchodów i zwykle pozostawia je w widocznym miejscu.

Koty często przeciągają się po przebudzeniu. W tym celu mogą wbijać pazury w poziomą lub pionową powierzchnię i dlatego zachowanie to może być mylone ze znakowaniem lub drapaniem.

Obszar ważny dla osobnika ze względu na zasoby takie jak pożywienie, schronienie i interakcje społeczne.

Większość zachowań kotów oznaczających powitanie nie wiąże się z kontaktem fizycznym. Typowe powitanie to wydany przez zamknięty pyszczek krótki, wibrujący dźwięk, powolne mrugniecie oczami i zbliżenie się z ustawionym pionowo ogonem. Po powitaniu koty mogą usiąść na chwilę razem, po czym rozchodzą się.

Wykorzystanie sygnałów dźwiękowych do komunikowania się z innymi kotami i osobnikami innego gatunku. Dźwięki te można podzielić na trzy kategorie, w zależności od tego w jaki sposób są wydawane. Na przykład mruczenie powstaje przy pyszczku otwartym, przy miauczeniu pyszczek jest stopniowo zamykany, a przy wydawaniu odgłosów obronnych, jak syczenie i prychanie, pyszczek pozostaje w nieruchomej pozycji.

Zachowanie skierowane do innego osobnika. Wzajemne wylizywanie się kotów jest zachowaniem socjalnym, potwierdzającym przynależność kotów do tej samej grupy. W tym wymiarze jest to zachowanie symetryczne, angażujące oba osobniki w równym stopniu.

Koty pozostające ze sobą w dobrych relacjach (wzajemnie się wylizujące, ocierające się o siebie i witające się ze sobą), często się bawią. Zabawa może wydawać się nieco brutalna i agresywna, ale koty wykorzystując metakomunikację zaznaczają, że jest to zabawa.

Wykorzystanie sygnałów chemicznych do komunikacji z innymi osobnikami swojego gatunku oraz do zwiększenia pewności siebie. Znakowanie może być wykorzystane także w kontekście identyfikacji terenu, jak i w sytuacjach związanych z zaburzeniami emocjonalnymi.